ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ / ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ
BIODIVERSITY / INTERCULTURALISM
ΑΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ + ΑΣΤΙΚΟ ΠΡΕΣΙΝΟ / URBAN SPACE + URBAN GREEN SPACE Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ / THE POWER OF WATER ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ / ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ
BIODIVERSITY / INTERCULTURALISM ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ / INDUSTRIAL REMNANTS ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ / TRANSPORTATIONS ΤΟΠΙΟ / LANDSCAPE    
   
 
 
   
 
 
 
 
 
 
 
   
 
 
 
 
 
 
   
 
 
  
 
BACK PRINT SEND TO A FRIEND [-]Α[+]
Κτήριο σε κίνδυνο, Λαχανά 13 Θεσσαλονίκη
Νίκος Καραγιάννης, αρχιτέκτων

Το διώροφο κτήριο της οδού Λαχανά 13, στη Θεσσαλονίκη, κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ως κατοικία, μέσα σε ένα ευρύχωρο οικόπεδο με οπορωφόρα δέντρα. Κατασκευασμένο με εμφανείς επιρροές της αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου, το κτήριο αποπνέει την αίγλη και το κύρος των πρώτων ιδιοκτητών. Το κατασκευαστικό του σύστημα είναι χαρακτηριστικό δείγμα της εποχής και τα επιμέρους μορφολογικά του στοιχεία μεταφέρουν την αισθητική του Αρτ Ντεκό στον πυκνοδομημένο από άχαρες πολυκατοικίες, σημερινό ιστό της περιοχής. Εισαγόμενα τσιμεντοπλακίδια από την Ιταλία, περίτεχνα μεταλλικά στοιχεία και ανάγλυφα γύψινα διακοσμητικά συνθέτουν μαζί με άλλα υλικά το πολυτελές οικιακό περιβάλλον. Πέραν όμως από το ίδιο το κτήριο, ο κήπος του κατείχε επίσης ιδιαίτερη θέση στη συνείδηση των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, τόσο για το μεγάλο του μέγεθος, όσο και για την φροντίδα της φύτευσής του.

Το 1955, στο ισόγειο, εγκαθίσταται το πρώτο επαγγελματικό πλυντήριο της Θεσσαλονίκης. Ο εξοπλισμός του αποτελούνταν από οκτώ μεγάλους κάδους πλυντηρίου, κλιβάνους, στεγνωτήρια και σιδερωτήρια. Επιπλέον, για τις ανάγκες της λειτουργίας του, είχε μία δεξαμενή μαζούτ και μία νερού. Ενδεικτικό της αυτάρκειας της επιχείρησης, είναι ότι στις διακοπές του νερού οι κάτοικοι της περιοχής προμηθεύονταν νερό για τις βασικές τους ανάγκες από τη δεξαμενή του. Άλλωστε είχε ιδιαίτερα μεγάλη δυναμική, καθώς εξυπηρετούσε το γειτονικό στρατόπεδο του Γ’ Σώματος Στρατού, το επίσης γειτονικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο 424 και αρκετά ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης της εποχής. Μέχρι το 1974 οι στρατιώτες στο Γ’ Σώμα Στρατού έφταναν στους 10.000. Για να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις, η επιχείρηση απασχολούσε 15 υπαλλήλους.

Η κατακόρυφη πτώση της ζήτησης, με την μείωση του αριθμού των στρατιωτών, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό και την τεχνολογική εξέλιξη της εποχής που εισήγαγε το οικιακό πλυντήριο οδήγησαν στο κλείσιμο της επιχείρησης το 1977. Ο εξοπλισμός του πωλήθηκε. Η κατοικία στον όροφο συνέχισε να έχει ζωή μέχρι και το 1985. Έκτοτε, με 37 κληρονόμους, το κτίριο αφέθηκε στη φθορά του χρόνου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, αναζητώντας χώρο για την ανέγερση νηπιαγωγείου, δεσμεύεται από το δήμο Θεσσαλονίκης και μετέπειτα απαλλοτριώνεται. Χωρίς κάποιο πλαίσιο προστασίας έχει εκδοθεί πρωτόκολλο κατεδάφισης του κτηρίου η οποία προς το παρόν λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων εκκρεμεί.

Οι πληροφορίες του παραπάνω κειμένου βασίζονται σε προφορική συνέντευξη του γείτονα Ε.Γ. Ξένου και του κληρονόμου Κ.Α.Τσούμπεκα χάρις την πολύτιμη βοήθεια της Αθηνάς Σιαφάκα.

26/11/2017
BACK TOP OF THE PAGE